FIC:Memories In The Red Sky
posted on 02 Mar 2007 11:57 by sirain in Fic
Fiction:Fullmetal AlchemistMemories In The Red Sky]
Past : 1
Author : Aki
Pairing: Maes Hughes XRoy Mustang
Rate :------
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พวกเราเป็นแบบนี้กัน ตั้งแต่เมื่อไหร่
ทุกย่างก้าวของเราแขวนอยู่บนเส้นด้าย
แต่เรายังคงปรารถนาท้องฟ้าสีครามอันสดใส
เรายังคงปรารถนาที่จะปกป้องทุกคนไว้
เรายังคงปรารถนาให้ได้มาซึ่งชัยชนะ
หากท้ายที่สุดแล้วความปรารถนาของพวกเรากลับพังทลาย
ได้มาซึ่งท้องฟ้าสีแดงดุจโลหิต
ได้มาซึ่งเปลวไฟที่กลืนกินทุกคนจนพังพินาศ
ได้มาซึ่งความพ่ายแพ้ต่อตนเอง
และท้ายที่สุด....
เสียสิ้นบุคคลอันเป็นที่รัก ด้วยน้ำมือของตนเอง
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
รอย ฉันซื้อขนมมาฝากนายด้วยน้าเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีเขียวมรกตกล่าว
สีหน้ายิ้มแย้มเหมือนเช่นเคย
นายก็รู้ว่าฉันจะไปสอบเป็นนักเล่นแร่แห่งราชอณาจักรอยู่
รอยพึมพำก่อนจะขีดเล็คเชอร์ข้อความสำคัญในหนังสือ
นายจะเข้าไปทำอะไรที่นั่นฮิวจ์วางถุงขนมห่อใหญ่ไว้ที่ขอบหน้าต่าง
ก่อนจะปีนเข้ามาในห้องรอย
อยากเป็นสุนัขรับใช้ของกองทัพขนาดนั้นเชียว
คงงั้นมั้ง รอยกระแทกหนังสือใส่ลิ้นชักโต๊ะ
อ่านจบแล้วรึไง
เออ
นายจะเข้าไปจริงๆสินะ
ใช่
เหตุผลล่ะ
ฉันอยากจะปกป้องและทำประโยชน์เพื่อทุกคน แม้จะเป็นเพียงหยิบมือเดียวก็ตาม
ความฝันของนาย มันเด็กเกินไปรึเปล่า
รอยก้มหน้านิ่ง แล้วเอื่อนเอ่ยช้าๆ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ยืนยันได้ไม่ใช่หรือ ว่าฉันยังเป็นมนุษย์...
สิ่งที่ยืนยันตัวตนของฉันได้ก็คือการปกป้อง ฉันจะปกป้อง!
แล้วนายรู้มั๊ยว่าฉันเองก็มีสิ่งที่อยากปกป้อง นายรู้มั๊ย....ว่านั่นคืออะไรฮิวจ์ยิ้ม นัยน์ตานั้นดูเศร้าหมอง
ฉันจะไปรู้ได้ไงรอยมองไปที่ท้องฟ้าที่สวยงาม แล้วเหยียดแขนเหมือนพยายามจะไขว่ขว้า
นายคงอยากจะปกป้องผืนฟ้าผืนนี้ล่ะมั้งรอยหัวเราะเบาๆ
นายยิ่งเป็นพวกแปลกๆอยู่ด้วยรอยเดินกลับมานั่งยองๆข้างฮิวจ์ที่นั่งพิงเตียงอยู่เงียบๆ
ซักวันนายจะเข้าใจฮิวจ์กอดรอย
และซักวันเราจะพบกันอีก
ฮิวจ์ส่งยิ้มเศร้าๆให้
หากนายยังไม่เปลี่ยนใจ
ฮิวจ์กล่าวประโยคสุดท้าย ก่อนจะปีนหน้าต่างออกไปอย่างว่องไว
"ฮิวจ์!!!!!"เสียงของเด็กหนุ่มเปลวไฟตะโกนลั่น
"ไม่ได้เจอกันนานนะรอย"ฮิวจ์ตะโกนข้ามหัวเพื่อนๆร่วมรุ่น
พร้อมกับฉุดแขนว่าที่พันตรีเอาไว้
"ฮิวจ์......นึกไม่ถึงเลยว่าจะได้เจอนาย"
รอยยิ้มออกมาจากใจจริงครั้งแรกในรอบ3ปีนับจากวันที่ฮิวจ์ไปจากชีวิตของเขา
"ตั้งแต่วันนั้นนายหายไปไหน...หายไปจากที่นั่น"รอยถามด้วยเสียงเบาที่แทบไม่ได้ยิน
"แล้วทำไมถึงกลับกลายมาเป็น...แบบนี้"
"ฉันขอโทษ"
นัยตาสีมรกตสั่นไหว เหตุผลที่เป็นทหารเพราะอะไรน่ะหรือก็เพราะรัก
อดีตที่เขากลัวจนไม่กล้าบอก........คือ
เพราะเขาไม่กล้ากล่าวความจริงให้บุคคลอันเป็นที่รักยิ่งของเขาได้ฟัง
ว่าเขารักคนตรงหน้ามากกว่าที่เอ่ยเป็นคำพูด มากกว่าสิ่งใดๆในโลก...
"แววตาของนาย...เปลี่ยนไปนะฮิวจ์"
รอยเปลี่ยนเรื่องเมื่อเห็นคู่สนทนานิ่งเงียบไปนาน
"จากวันนั้นจนถึงวันนี้ โดยเฉพาะตอนนี้แววตาของนาย...มันเป็นแววตาของฆาตรกร..."
ฮิวจ์คลี่ยิ้ม
"นายก็เหมือนกัน...มีแววตาที่เหมือนกันเลย...รวมทั้งสองมือนี้ด้วย"
ฮิวจ์เหยียดแขน สองมือพยายามไขว่ขว้าท้องฟ้า...ที่มีสีแดงดุจโลหิต
"ยังคงวาดความฝันอันสวยหรูนั้นไว้รึเปล่าล่ะ...ท้องฟ้าผืนนี้มันเปลี่ยนสีไปแล้วนะ รอย..."
ฮิวจ์หันมามองหน้ารอย ที่ตอนนี้กำลังแหงนหน้ามองท้องฟ้าอยู่
"จะยังคงวาดฝันต่อไปเพราะซักวันอาจเป็นจริง"
ประโยคสุดท้ายของว่าที่พันตรีกล่าวด้วยเสียงทุ้ม ก่อนจะเดินปะปนเข้าไปในหมู่ทหาร........
จบตอนแรก ได้ซักที
มันอาจจะสั้นไปก็ได้เนะ= =
(พยายามปั่นเนียน หุหุหุ ซึ่งมันไม่เนียนเลยงิ)
จะพยายามเอาฟิคมาลงอย่างต่อเนื่องนะงับ
รบกวนคอมเม้นท์ด้วยนะฮะ>w<
edit @ 2007/03/02 15:09:09